Rodziny ptaków

Profil kormorana białego (Phalacrocorax lucidus)

Pin
Send
Share
Send
Send


Kormoran białopiersiowy, nazwa naukowa Phalacrocorax lucidus jest bardzo podobny do szeroko rozpowszechnionego kormorana i jeśli nie jest regionalną odmianą identycznego gatunku, jest nie mniej niż bardzo ściśle powiązany. Od różnych rodzajów kormorana dobrego odróżnia go biała pierś oraz fakt, że subpopulacje to ptaki słodkowodne.

Profil kormorana białego (Phalacrocorax lucidus)

Phalacrocorax lucidus nie należy mylić z mniejszym i zupełnie innym endemicznym kormoranem o czarnej twarzy z Australii Południowej, który dodatkowo jest zwykle określany jako kormoran białopiersiowy.

Nazwa
Kormoran białopiersiowy (Phalacrocorax carbo)
Rodzina
Phalacrocoracidae
Długość
90 cm

Taksonomia i zarys

Kormoran białopiersiowy, Phalacrocorax lucidus należy do rodziny kormoranów Phalacrocoracidae. Jego pozycja taksonomiczna od dłuższego czasu znajduje się poniżej dialogu [3], a mimo to kilka innych kwestii nie zostało ostatecznie rozstrzygniętych.

Phalacrocorax lucidus generalnie jest traktowany jako podgatunek dobrego kormorana, Phalacrocorax carbo lucidus, jednak niektóre autorytety zachowują jego unikalne lekarstwo jako alogatunek w grupie nadgatunkowej P. carbo, dzięki czemu jest znany jako Phalacrocorax lucidus. Gatunek czarnoszyi początkowo klasyfikowany jako Phalacrocorax patricki lub Phalacrocorax carbo patricki jest obecnie uważany za synonim Phalacrocorax lucidus.
Jak sugeruje jego tożsamość, kormoran białopiersiowy o długości 80-100 cm ma białą szyję i pierś w wieku dorosłym, a biała przestrzeń ma tendencję do wydłużania się, ponieważ kurczak staje się bardzo dojrzały. Pod różnymi względami jest to olbrzymi kormoran typowo przypominający dobrego kormorana.
Mniejszy i zupełnie inny kormoran czarnolicy z południowej Australii, Phalacrocorax fuscescens, można ogólnie określić jako kormoran białopiersiowy.

Dystrybucja kormorana białego

Kormoran białopiersiowy jest jedynym rodzajem kormorana występującego w Afryce Subsaharyjskiej, jedynym gatunkiem, który ma populacje ściśle słodkowodne i jednym rodzajem z białą piersią i gardłem; niemniej jednak swobodnie krzyżuje się z odmianami o ciemnych piersiach w środkowej Afryce.

Ma dużą dystrybucję; na zachodnim wybrzeżu od Wysp Zielonego Przylądka do Gwinei Bissau i od Angoli do Przylądka Dobrej Nadziei i na północ od wschodniego wybrzeża do Mozambiku.

Dzieje się tak na całej południowoafrykańskiej linii brzegowej, jednak nie jest jasne, czy populacje przybrzeżne są oddzielone od populacji śródlądowych.

Na kontynencie afrykańskim zdarza się wyjątkowo regularnie w elementach południowych i japońskich, nieco niż w bardziej suchych obszarach zachodnich, gdzie często występuje wyłącznie na rzekach i tamach.

Na wodach śródlądowych zwykle występuje wraz z trzciną kormoranem i wuszką afrykańską, jednak jest ekologicznie oddzielony od tych gatunków przez zwyczaje wędkarskie oraz wymiary i charakter zdobyczy.

Ponadto istnieją populacje śródlądowe w Nigerii i wokół jeziora Czad oraz w Japonii i południowej Afryce od Sudanu na południe. Można go odkryć za Morzem Purpurowym, w miejscu, które jest powszechnie znane jako kormoran białopiersiowy.

Wygląd kormorana w kolorze białym

Dorosły kormoran z białymi piersiami można rozpoznać po masywnych wymiarach, błyszczącym, ciemnobrązowym upierzeniu i białym spodniej części od gardła do piersi.

Niedojrzałe ptaki są całkowicie białawe pod spodem i dużo bielsze niż niedojrzały kormoran trzcinowy.

Dieta kormoranów białych

Kormoran białopiersiowy w Afryce Południowej zjada głównie ryby i nurkuje w odcinkach do 82 sekund, choć w wodach słodkich znacznie krócej.

Szczęka jest przystosowana do radzenia sobie z wolno poruszającymi się rybami zamieszkującymi dno, jednak może złapać szybsze ryby, które mieszkają bliżej dna. Mniejsze ryby połykane są pod wodą, jednak większe ryby należy wyprowadzać na brzeg.

Hodowla kormoranów białych

Kormoran białopiersiowy rozmnaża się przez cały rok w Afryce Południowej.

Okresy wysokości to sierpień lub styczeń na Przylądku oraz od marca do października w głębi lądu. Gniazdo jest budowane mniej więcej co tydzień przez samicę z materiałów zebranych przez samca.

Gniazdo to płaska platforma złożona z patyków, gałązek i piór. Samica składa 3 - 4, czasami 5, kredowo-białych jaj z zielonkawo-niebieskim odcieniem, gdy są współczesne. Inkubację kończy każdy tata i mama.

Obejrzyj wideo: Legenda Bradului de Craciun (Styczeń 2021).

Pin
Send
Share
Send
Send