Rodziny ptaków

Bielone, wielopłaszczyznowe

Pin
Send
Share
Send
Send


Bagno Belozor to trująca roślina wieloletnia. Należy do rodziny Belozorov - Parnassiaceae. Ludzie nazywają tę roślinę różą studencką, jednolistnym, białym kwiatem wątroby itp.

W medycynie ludowej część nadziemna rośliny jest wykorzystywana podczas kwitnienia. Farmaceutyczna nazwa zioła belozor bagno - Parnassiae palustris herba.

Zawartość:

Funkcje

Żebrowana, wyprostowana łodyga wyrasta z podstawowej rozety sercowatych całobrzeżnych liści. Na szczycie łodygi znajduje się pojedynczy biały kwiat. Średnica kwiatka 1,5-3 cm, każdy kwiatek umieszczony jest na osobnej szypułce. Kwiat z oddzielnym kielichem, pięciolistnym liściem, z pięcioma pręcikami na przemian z pięcioma innymi pręcikami. Belozor ma krótkie kłącze z włóknistymi korzeniami.

Owocem rośliny jest jednokomórkowa kapsułka, otwierana czterema zaworami z wieloma nasionami.

Bagno Belozor występuje na torfowiskach, na podmokłych łąkach iw podmokłych rowach, na terenach eksploatowanych torfowisk.

Siedlisko

Roślinę można znaleźć w Arktyce (z wyjątkiem Nowej Ziemi), zachodniej i wschodniej Syberii, Europie, Azji Środkowej i na Dalekim Wschodzie.

Roślina kwitnie od lipca do sierpnia, owoce dojrzewają od sierpnia do września.

Kompozycja

Skład chemiczny rośliny nie jest dobrze poznany. Liście zawierają witaminę C, flawonoidy, alkaloidy, kumarynę, gorzkie i garbniki z grupy pirokatechol, saponiny, substancje żywiczne. Kwiaty zawierają leukoantocyjany, a nasiona zawierają olej tłuszczowy.

Zastosowanie i właściwości lecznicze

Bagno Belozor od dawna wykorzystywane jest w medycynie ludowej. Nasiona, korzenie, świeży sok i kwiaty są używane jako surowce lecznicze.

Roślina ma właściwości lecznicze: zwężające naczynia krwionośne, poprawiające oddawanie moczu, łagodzące, gojenie ran, kontrolujące układ sercowo-naczyniowy i nerwowy.

Belozor bagno jest stosowany w leczeniu zapalenia nerek i jelita cienkiego.

Leki z tej rośliny niszczą drobnoustroje w drogach żółciowych, a także działają żółciopędnie.

Ponadto pozytywnie wpływa na skład krwi.

Belozor bagno jest również stosowany jako środek ściągający przy zapaleniu jelit i zapaleniu żołądka, krwawieniach i krwioplucie.

W Tybecie i Mongolii roślina ta służy do wytwarzania leków stosowanych w leczeniu wrzodów żołądkowo-jelitowych i onkologii.

Trawa bagienna Belozor zebrać w okresie kwitnienia. Następnie suszy się na otwartej przestrzeni.

Korzenie wykopuje się w środku jesieni, a część naziemną - w ostatnich dniach lata.

Leczenie Belozor - przepisy kulinarne

Bulion jest przepisywany na choroby wątroby i choroby żołądkowo-jelitowe.

  • Do jego przygotowania należy wziąć 2 łyżeczki. zioła lub korzenie zalać 300 ml wody, podpalić na 5 minut. Pozostaw na 2 godziny, a następnie odcedź. Konieczne jest pobranie 1 łyżki. l. codziennie.
  • W przypadku zapalenia spojówek przepisywane są płyny. Aby je przygotować, należy wziąć zioła, zmiażdżyć i po prostu przyczepić do bolącego miejsca.
  • Napar z rośliny przygotowuje się w następujący sposób: 2 łyżki. l. kwiaty i zioła zalewamy gorącą wodą (0,5 l.), gotujemy przez 10 minut w łaźni wodnej, schładzamy i filtrujemy, wyciskamy i zalewamy przegotowaną wodą, aby doprowadzić objętość do początkowej. Można go przechowywać w lodówce przez 3 dni. Weź 1-3 łyżki. l. 3-4 razy dziennie po jedzeniu. Kurs trwa 7-10 dni.
  • W przypadku różnych chorób ginekologicznych i leucorrhoea stosuje się napar z belozoru w postaci podmywania. W takim przypadku infuzję należy rozcieńczyć wodą (1: 4 lub 1: 5). Wymaga 1-1,5 litra. płyny.

Przeciwwskazania

Belozor jest przeciwwskazany dla kobiet w ciąży; nie można go również przyjmować przy niskim ciśnieniu krwi, zwiększonej krzepliwości krwi i bradykardii.

W weterynarii stosuje się go w leczeniu zwierząt: leczą wrzody i ropnie, ukąszenia różnych owadów.

Podanie

W ogrodach skalnych podbel (andromeda) wielolistny jest sadzony głównie w grupach wraz z wrzosami. Bardzo nietypowy widok na wrzosowiska, gdyż jest bardzo dekoracyjny nie tylko w okresie kwitnienia, ale także przez cały okres wegetacji.

Siedlisko

Ojczyzna - Europa, Daleki Wschód, Syberia, Ameryka Północna. Rośnie w strefie tajgi, leśno-tundrowej i hiparktycznej strefie tundry - na bagnach, w tundrze brzozowo-turzycowo-krzewiastej, a także w wilgotnych lasach mchowych. W górach może sięgać do dolnego pasa alpejskiego pasa.

Aby stworzyć ozdobny rodzaj rośliny, zaleca się regularne szczypanie, zwłaszcza pędy nie kwitnące.

Reprodukcja

Rozmnażanie odbywa się głównie przez sadzonki, okres lęgowy to marzec-czerwiec. Sadzonki są wycinane z nie kwitnących gałązek i ukorzeniane w glebie torfowej w chłodnym pomieszczeniu (na przykład w piwnicy). 100% sadzonek zostaje ukorzenionych po potraktowaniu 0,01% roztworem IMC przez 16 godzin i około 63% po potraktowaniu „na sucho” 0,2% roztworem IMC. Po około roku sadzonki należy sadzić na stałe, w ziemi, na dość wilgotnej, bogatej w torf glebie. Kiełkowanie nasion do 25%. Rozmnażane również przez podzielenie buszu.

Gleba

Optymalne warunki do rozwoju tej rośliny to podmokłe, torfowe (torfowe) obszary o dużej wilgotności. Powierzchnię gleby należy ściółkować trocinami lub piaskiem (warstwa - 3-5 cm). Jak ściółka, łuska orzeszków piniowych lub kora sosny wygląda bardzo nietypowo, dobrze zakwaszają glebę.

Kwiat

Kwiaty opadające, różowe, ale są też inne kolory - od białego do ciemnoczerwonego, zebrane w kilka kawałków na długich czerwonych szypułkach, znajdujących się na końcach zeszłorocznych pędów. Płatki są zrośnięte, korona jest jajowata lub kulisto-szyjna (lub kielichowa), owłosiona wewnątrz, co zapobiega przenikaniu małych owadów do kwiatu. Dziesięć pręcików z czerwonymi pylnikami i dwoma małymi ostrymi rogami, jedna kolumna. Pylniki otwierają się po dojrzewaniu piętna i zapyleniu krzyżowym, ale ich otwarcie następuje dopiero w momencie wejścia do kwiatu dużego owada. W drodze do nektaru trzepocze pręcikami, dotykając ich przydatków - a pylniki w momencie otwarcia pokazują owada z pyłkiem.

Pozostawia

Liście lancetowate, brzegi skierowane do dołu, błyszczące u góry, ciemnozielone i matowe poniżej, białe z nalotem woskowym, skórzaste, o długości od 1 do 5 cm i szerokości od 2 do 8 mm.

Pędy gładkie, lekko rozgałęzione, pełzające, ukorzeniające się, pędy sztywne, wznoszące się, koloru czerwono-brązowego.

Opis

Nowy aster belgijski to wieloletnie zioło z rodzaju Symfiotrichum. Roślina ta pochodzi z terenów Ameryki Północnej. Obecnie aster jest szeroko rozpowszechniony na całym świecie. Jedynymi wyjątkami są zimne północne szerokości geograficzne. Ten kwiat przybył do krajów europejskich z Chin. Po łacinie „aster” to gwiazda. Sadziwszy tak wspaniałe rośliny w swojej okolicy, ogrodnicy otrzymują własne, piękne „konstelacje”.

Wielu ogrodników zna tę piękną roślinę pod inną nazwą - „octobrinka”. Wiele odmian tego kwiatu charakteryzuje się późnym kwitnieniem, które występuje we wrześniu-październiku. Nowy aster belgijski ma cienkie, ale bardzo gęste i mocne łodygi.

Sam krzew rośnie bujnie i solidnie, co przyciąga wiele uwagi.

Istnieje wystarczająca liczba popularnych i pięknych odmian octobrinka. W zależności od odmiany rośliny mogą być krótkie, osiągając wysokość zaledwie 60 cm lub wysokie - do 140 cm.Często ten piękny i interesujący kwiat służy do tworzenia niezwykłego żywopłotu lub jasnej rośliny granicznej.

Ze względu na obfitość różnych odmian roślina zielna może kwitnąć od lipca do listopada. Nie najłagodniejsza temperatura -5 stopni nie jest niebezpieczna dla tych zwierząt. Aster rozważanego gatunku zachwyci ludzi kwiatami o różnych odcieniach. Jasne liliowe, różowe i białe okazy wyglądają szczególnie jasno i bogato. Takie rośliny nigdy nie zgubią się na osobistej działce i będą dla niej wspaniałą ozdobą.

Nowy aster belgijski różni się tym, że rośnie na nim dużo kwiatów. Cudowny krzew jest nimi całkowicie pokryty, dzięki czemu z boku może mocno przypominać puszystą i jasną chmurę. Duża liczba małych liści, które mają bogatą ciemnozieloną barwę, dobrze kontrastuje na tle soczystych i różnorodnych kwiatostanów.

Nasiona omawianej rośliny są ciemne i podłużne. Pojawiają się w centrach rurkowych. Każde ziarno ma coś w rodzaju „spadochronu” zbieranego z kłaczków. Dzięki temu elementowi nasiona mogą swobodnie latać w różnych kierunkach przy najmniejszej bryzie.

Odmiany

Aster nowobelgijski dzieli się na wiele różnych odmian. Każdy przedstawiciel ma swoje własne charakterystyczne cechy i cechy zewnętrzne. Poznajmy ich lepiej.

Mary Ballard

Delikatna i piękna roślina, która przyciąga pięknym niebieskim kolorem. Odmiana ta została „odkryta” w 1955 roku przez Ernesta Ballarda, człowieka uważanego za „ojca” wielu znanych dziś astry. Nazwał ten uroczy kwiat imieniem swojej żony Mary. Rośliny te na początku kwitnienia uzyskują atrakcyjny niebiesko-liliowy kolor. Kolor ten całkowicie „oddaje” kulisty kwiat, którego średnica wynosi około 5 cm. Dopiero po chwili pojawia się pomarańczowy rdzeń przypominający żółtko jaja.

Kwitnienie tej odmiany uważa się za długie - trwa 2 miesiące, od września do listopada. Krzew jest silny i może dorastać do 95 cm.

Szczególnie szybko i solidnie rośnie w miejscach nasłonecznionych, ale lekko zacienionych na otwartej przestrzeni.

Royal Ruby

Jest to wieloletnia roślina kłączowa rośnie w postaci pięknego krzewu o charakterystycznym kształcie ostrosłupa grzbietowego. Pędy odmiany „Royal Ruby” mogą osiągać od 50 do 150 cm wysokości... Górna część roślin jest zwykle gęsto rozgałęziona. U wysokich przedstawicieli gatunku dolne pędy są częściowo nagie i zawsze wymagają kompetentnej dekoracji. Konieczne jest sadzenie tej odmiany wyłącznie na żyznych i wystarczająco osuszonych ziemiach. Gleba dla Royal Ruby musi być wilgotna. W tym samym miejscu ten zwierzak może rosnąć przez około 3-4 lata.

Magic Purple

Nie tylko bardzo piękna, ale także bezpretensjonalna roślina, często wybierana do uprawy przez początkujących ogrodników. Wszędzie sadzi się "Madzhik Purpl" - jest to bardzo popularny kwiat. Odmiana charakteryzuje się obfitym i długim kwitnieniem. Podwójne kwiaty tych roślin mają delikatny liliowo-fioletowy odcień. Kształt jest stosunkowo zwarty, kulisty i wygląda bardzo interesująco. Roślina jest mrozoodporna, ma dobrą odporność, więc rzadko choruje i jest atakowana przez szkodniki.

Wspólnota

Wysoka, wieloletnia roślina. Ma wyprostowane łodygi, które tworzą mały krzew. Wokół żółtego rdzenia znajduje się duża liczba delikatnych, podwójnych płatków o jasnoróżowym kolorze. Roślinę zaleca się sadzić w miejscach dobrze osłoniętych przed wiatrem. Teren sadzenia również powinien być dostatecznie oświetlony. W przypadku astry tej odmiany potrzebna jest średnio odżywcza gleba, której struktura ma wiele wspólnego ze średnią gliną.Często „Fallowship” jest używany w nasadzeniach grupowych lub do tworzenia pięknych alpejskich zjeżdżalni, które zdobią krajobraz.

Henry Blue

Odmiana stosunkowo nowa. Krzewy rosną nisko, mają kulistą budowę. Kwiaty "Henry Blue" są gęsto podwójne, przyciągają uwagę pięknym niebieskawym odcieniem. Ten kwiat jest sadzony w dobrze oświetlonych miejscach na stronie. Konieczne jest zapewnienie mu ochrony przed podmuchami wiatru. Aster ten szybko rośnie, dlatego należy go przesadzać co 3-4 lata.

Gleba, na której rośnie kwiat, musi być koniecznie luźna, wolna od chwastów.

Białe panie

Śnieżnobiałe odmiany, które wyglądają naprawdę arystokratycznie. Takie rośliny mogą być wspaniałą ozdobą każdego domu lub ogrodu. Z ich udziałem powstają bardzo piękne i efektowne kompozycje kwiatowe, ożywiając i kolorując atmosferę. Odmiana wyróżnia się bogatym i długim kwitnieniem. Na krzaku dojrzewa duża liczba małych kwiatów, których wielkość rzadko przekracza 3 cm, płatki są cienkie, wyrównane poziomo. Rdzeń jest żółto-czerwony.

Crimson Brocade

Jedna z najpopularniejszych upraw jesiennych, którą wielu ogrodników wybiera do sadzenia. Ten aster wygląda bardzo efektownie, ponieważ jego płatki mają bogaty i różnorodny malinowo-szkarłatny odcień. Środek wyróżnia się ognistym słonecznym kolorem. Kwiaty kwitną razem, jednocześnie i tak obficie, że ich niewielkie rozmiary przestają odgrywać jakąkolwiek rolę. Ogrodnicy mogą cieszyć się pięknem tej uroczej rośliny przez 30-35 dni wczesną jesienią. Krzewy rosną energicznie, mają 130 cm wysokości. Mają gęste, ciemnozielone liście.

Patricia Ballard

Odmiana wygląda jak gęsty i bujny krzew, którego średnia wysokość wynosi od 0,8 do 1 m. Kwiaty są półpełne, mają różowy i jasny odcień lawendy. Oczy charakteryzują się charakterystycznym żółtym kolorem. Okres kwitnienia tej odmiany to wrzesień-październik. Patricia Ballard dobrze czuje się w miejscach nasłonecznionych o umiarkowanym półcieniu. Roślina ta najlepiej rośnie i rozwija się na żyznych i przepuszczalnych glebach.

Zasady lądowania

Aster nowobelgijski jest uważany za stosunkowo mało wymagającą roślinę, z którą łatwo się pracuje. Jednak nadal należy go kompetentnie sadzić w ziemi, przestrzegając wszystkich zasad i przepisów.

Wyczucie czasu

Jeśli planowane jest sadzenie asteru w ziemi w okresie wiosennym, to wybrany obszar do sadzenia należy przygotować jesienią. Wraz z nadejściem wiosny konieczne będzie ponowne chwastowanie wyznaczonego miejsca, zaoranie gleby specjalnymi preparatami.

Optymalny czas sadzenia nowych astry belgijskich to maj, kiedy nie obserwuje się już szronu na glebie.

Przygotowanie gleby

Konieczne jest odpowiednie przygotowanie gleby do planowanego sadzenia kwiatów wybranej odmiany. To od tych procedur będzie zależeć tempo wzrostu i zdrowie kwiatu w przyszłości. W przypadku astry zaleca się wybranie miejsc, w których jest dobre oświetlenie słoneczne, w przeciwnym razie kwiat po prostu nie będzie rosnąć normalnie. Miejsce to należy chronić przed silnymi podmuchami wiatru lub przeciągami - mogą one spowodować znaczne szkody dla wysokich okazów. Wskazane jest sadzenie takich kwiatów na małych pagórkach - nie gromadzi się tam nadmiar wilgoci, co może uszkodzić system korzeniowy roślin.

Gleba powinna być lekka do średniej, żyzna, dostatecznie przepuszczalna dla powietrza i wody. Kwasowość powinna wynosić zero. Poziom kwasowości będzie można obniżyć stosując mąkę dolomitową (dodatki). Miejsce lądowania należy oczyścić z chwastów, wykopać próchnicą. Wraz z nadejściem wiosny konieczne będzie ponowne wyplenienie terenu i zaoranie go dodatkiem superfosfatu lub siarczanu potasu.Następnie ziemia będzie musiała zostać wyrównana.

Nowy aster belgijski należy odpowiednio pielęgnować. Przyjrzyjmy się bliżej, jak podlewać i nawozić ten kwiat.

Podlewanie

Kwiat jest odporny na suszę. Podczas kwitnienia często występuje imponująca ilość opadów. Nie przesadzaj z podlewaniem - możesz zepsuć kwiat. Gdy na podwórku jest sucho, podlewanie powinno być obfite, ale niezbyt często. Roślinę można podlewać tylko osiadłą wodą o temperaturze pokojowej.

Nawóz

W okresie wiosenno-jesiennym konieczne jest wprowadzenie niewielkiej ilości próchnicy pod krzaki asteru. W ciągu jednego sezonu konieczne jest wykonanie 3 pełnych opatrunków z użyciem superfosfatów i siarczanu potasu:

  • kilka tygodni po wylądowaniu,
  • podczas tworzenia pąków,
  • na początku kwitnienia.

Pin
Send
Share
Send
Send