Rodziny ptaków

Analiza botaniczna kwiatu magnolii Soulange

Pin
Send
Share
Send
Send


Wszystko w kształcie magnolii świadczy o jej ciepłolubnym charakterze. Duże liście i efektowne kwiaty większości gatunków już na pierwszy rzut oka urzekają serca ogrodników. Nic dziwnego, że próby uprawy tej rośliny były od dawna podejmowane zarówno w Starym, jak i Nowym Świecie. Na terytorium Rosji drzewa wydawały się być w strefie podzwrotnikowej. Na początku ubiegłego wieku kwitnące magnolie stały się żywym symbolem Riwiery Czarnomorskiej.

W latach 70. w Kijowie rozpoczęto prace nad poszerzeniem naturalnego zasięgu i selekcją mrozoodpornych ortów magnolii. Założony tu ogród pomógł docenić gatunki rosnące na Dalekim Wschodzie, w Chinach i Stanach Zjednoczonych. Następnie wybierz odporne rośliny na Moskwę, Władywostok, Ural, Petersburg. Dzięki pracy pasjonatów dziś można podziwiać kulturę subtropikalną w największych ogrodach botanicznych oraz w zbiorach ogrodników-amatorów.

Jakie gatunki, hybrydy i odmiany mogą wytrzymać rosyjską pogodę, nie ucierpią na środkowym pasie zimą, a wiosną zostaną pokryte wspaniałymi kwiatami?

Magnolia Siebold (M. sieboldii)

Drzewo lub duży krzew o wysokości do 6–8 metrów można nazwać jedną z najmniejszych odmian w rodzaju magnolii. Stół i gałęzie rośliny pokryte są szarawą korą. Liście przypominające elipsę dorastają do 10-15 cm długości i są lekko spiczaste u góry. Z przodu mają bogaty zielony kolor, który staje się zauważalnie grubszy w żyłach. Tył blaszek liściowych lekko owłosiony.

Magnolia Magnolia sieboldii, nazwana na cześć przyrodnika, który ją opisał w połowie XIX wieku, jest szczególnie atrakcyjna ze względu na duże, pachnące kwiaty o średnicy do 10 cm, które pojawiają się późną wiosną lub w pierwszej połowie czerwca. Początkowo pąki mają kształt miski, następnie po otwarciu korona 6-9 płatków staje się prawie płaska. Jego środek zdobi korona z karminowych pręcików.

Gatunek od razu doceniony przez europejskich miłośników egzotyki okazał się nie tylko bardzo dekoracyjny, ale także bardzo wytrzymały. Dojrzałe drzewa mogą wytrzymać niskie temperatury do –39 ° C. To sprawia, że ​​odporna odmiana magnolii jest interesująca do uprawy na środkowym pasie. Dziś można obserwować kwitnienie tego gatunku we Władywostoku, w północnej stolicy Rosji i innych częściach kraju. Stosunkowo mały rozmiar umożliwia uprawę magnolii w doniczkach.

Magnolia szpiczasta (M. acuminata)

Kilka interesujących gatunków magnolii pochodzi z kontynentu północnoamerykańskiego. W górzystych regionach środkowych Stanów Zjednoczonych można zobaczyć spiczastą magnolię z wysoką koroną, czerwonawą korą i eliptycznymi liśćmi o długości do 20 cm.

W przeciwieństwie do gatunków azjatyckich, które kwitną przed pojawieniem się liści, większość roślin amerykańskich kwitnie na tle zieleni. Dlatego pąki i żółto-zielone kwiaty przypominające dzwonki nie wyglądają tak efektownie. Nie przeszkadza to jednak botanikom okazywać poważnego zainteresowania odpornymi gatunkami, które dobrze krzyżują się z innymi magnoliami.

Magnolia z czerwonymi owocami przenosi doskonałą zimotrwalosc na swoich potomków z krzyżówek międzygatunkowych. A jego sadzonki służą jako podkładki dla bardziej dekoracyjnych, ale mniej posłusznych krewnych. Przykładem udanej hybrydyzacji jest magnolia brooklyńska, która nie boi się mrozu i ozdabia ogród fioletowymi kwiatami, kształtem i tonem przypominającym roślinę mateczną - magnolię lilii. Rosja ma udane doświadczenie w uprawie M. acuminata f. cordata z małymi kwiatami o bogatym żółtym odcieniu.

Ze względu na podobieństwo jajników magnolii do ogórków w Stanach Zjednoczonych, roślina jest często nazywana drzewem ogórkowym. Jednak oficjalna nazwa Cucumber magnolia odnosi się tylko do M. acuminata.

Magnolia wielkokwiatowa (M. macrophylla)

Magnolia wielkokwiatowa rośnie na atlantyckim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych. Bylina liściasta zasługuje na swoją nazwę. Blaszki liściowe na gałęziach drzew o długości 15-18 m osiągają długość 80-100 cm. Górna część zwrócona ku słońcu jest gładka i pomalowana na zielono, niebieskawy grzbiet liścia pokryty jest delikatnym, jedwabistym jeżyć.

W Ameryce Północnej magnolia tego gatunku jest swego rodzaju rekordzistą, ponieważ na całym kontynencie nie ma drzewa o większych liściach.

Kwitnienie jest nie mniej imponujące. Pąki, które częściej tworzą się w górnej części korony, otwierają się i zamieniają w ogromne 30-centymetrowe korony o mlecznobiałym odcieniu. W ich wnętrzu można dostrzec charakterystyczną cechę gatunku - trzy fioletowo-fioletowe plamki.

Kwitnienie Magnolia macrophylla trwa do 45 dni, a drzewo otulone jest słodko-korzennym, dość mocnym aromatem.

Drzewa są w stanie wytrzymać mrozy do -27 ° C, jednak są wykorzystywane do kształtowania krajobrazu tylko na południu kraju wraz z gatunkami azjatyckimi i spektakularną magnolią o dużych kwiatach.

Magnolia Kobus (M. kobus)

Wielu koneserów tego rodzaju rozpoznaje magnolię Kobus jako lidera w prostocie i odporności na zimno. Jeszcze przed stuleciem sadzonki kultury przybyły do ​​Stanów Zjednoczonych, a następnie do Europy. Chociaż japońska magnolia nie mogła się równać z lokalną odmianą o dużych liściach pod względem bujnego kwitnienia, jej odporność pomogła jej rosnąć na ulicach miast iw zimnym klimacie.

Gatunek ten, pochodzący z wysp japońskich i Korei, jest dziś z powodzeniem uprawiany od rosyjskiego wybrzeża Morza Czarnego po Sankt Petersburg, od Kaliningradu po Samarę. W ogrodzie ta magnolia, choć gorsza od dziko rosnących okazów, wciąż osiąga wysokość 10 metrów.

Pień i gałęzie kobushi, jak nazywa się to drzewo w swojej ojczyźnie, pokryte są szarą lub popielatobrązową korą. Liście o długości do 12 cm są zielone i gładkie u góry i zauważalnie jaśniejsze poniżej, z pomarszczoną szarawą powierzchnią.

Podobnie jak wiele azjatyckich magnolii, kobus kwitnie wiosną, gdy gałęzie są nagie. To nadaje tej chwili wyjątkowej powagi i urzekającego piękna. Kwiaty białe, jakby wyrzeźbione z cienkiej porcelany, składają się z sześciu płatków i osiągają średnicę 10 cm Dojrzewanie żółtozielonych owoców zawierających podobne nasiona następuje w połowie kalendarzowej jesieni.

Magnolia Sulange (M. soulangeana)

Entuzjazm dla magnolii, który nawiedził Europę w połowie XIX wieku, spowodował pojawienie się nowych, nienaturalnych roślin. Były to hybrydy powstałe w wyniku zapylenia krzyżowego okazów rosnących w parkach, szklarniach i ogrodach botanicznych. Różowa magnolia Soulange to przykład niesamowicie szczęśliwego wypadku. Otrzymał go od pary rodzicielskiej M. denudata x M. liliflora.

Dziś magnolia, najbardziej rozpowszechniona na świecie i niezastąpiona w projektowaniu krajobrazu, znajduje się w południowych regionach Rosji, a także w Primorye. W porównaniu do magnolii w kolorze lilii i nude, nowa forma okazała się bardziej dekoracyjna i plastyczna.

Obecnie istnieje kilkadziesiąt odmian magnolii sulange, różniących się kształtem i kolorem kwiatów.

Drzewa lub krzewy o wysokości około 5 m kwitną łatwo i obficie. Korony o średnicy do 15 cm otwierają się na gołych gałęziach pokrytych gładką szarawą korą. Charakterystyczną cechą tego gatunku jest jasnoróżowy, czerwony lub fioletowy kolor na zewnętrznej stronie płatków i prawie biały na wewnętrznej stronie. Kwiaty charakteryzują się subtelnym, czasem subtelnym aromatem.

Magnolia Lebner (M. x loebneri)

Na początku ubiegłego wieku w Niemczech uzyskano kolejną roślinę hybrydową, która ostatecznie zdobyła tytuł jednej z najbardziej odpornych na zimę. Nazwana na cześć swojego twórcy magnolia Lebner, jak na zdjęciu, łączy w sobie cechy swoich „rodziców”. Od magnolii Kobus otrzymała niesamowitą zimotrwalość i wielkość jak na roślinę południową. Białe lub różowawe kwiaty z maksymalnie 25 płatkami są nie mniej spektakularne niż magnolia gwiaździsta.

Roślina ma około 7 metrów wysokości i może być uprawiana jako tradycyjne drzewo lub jako krzew o wielu łodygach. Pąki, które zamieniają się w kwiaty o średnicy do 15 cm, gęsto pokrywają jeszcze nagie gałęzie, tworząc wspaniały, niezapomniany obraz.

Magnolia nude (M. denudata)

Według kronik klasztornych z epoki Tang, jednym z pierwszych rodzajów magnolii używanych do dekoracji krajobrazu była naga magnolia z białymi pachnącymi kwiatami o średnicy do 15 cm.

Zewnętrznie drzewa liściaste lub krzewy o długości 8-10 metrów przypominają magnolię sulange. Nie jest to zaskakujące, ponieważ chińska odmiana jest oczywiście jednym z przodków popularnej hybrydy.

Roślina charakteryzuje się wyjątkowym kwitnieniem, które rozpoczyna się wczesną wiosną, kiedy pąki liści jeszcze się nie obudziły, a brązowawe pędy pozostają nagie. Początkowo nagie drzewa magnolii pokryte są dużymi pąkami o srebrzystych puszystych łuskach. Następnie zamieniają się w śnieżnobiałe pachnące kwiaty, które przez wiele stuleci uważane były w Niebiańskim Imperium za symbol czystości i boskiej czystości.

Rośliny kwitnące znajdują się w kolekcjach na Dalekim Wschodzie oraz w regionach europejskich od Północnego Kaukazu po region Czarnej Ziemi.

Wierzba Magnolia (M. salicifolia)

W Japonii rośnie inne drzewo magnolii o białych kwiatach i najwyższym stopniu mrozoodporności. Jest to magnolia wierzbowa, uroda nie gorsza od poprzedniego gatunku, a zimotrwalosc - cobus magnolia.

Swoją nazwę roślina zawdzięcza wąskim eliptycznym liściom o długości około 15 cm, które pojawiają się po kwitnieniu, w którym drzewo pokryte jest efektownymi kwiatami o średnicy 12 cm. Zarówno zielenie, jak i kwiaty magnolii wydzielają słodko-korzenny aromat anyżu, który zdeterminował drugą nazwę gatunku Anyż Magnolia.

Pomimo wielu zalet rośliny rzadko występują w kolekcjach. Powodem jest trudność w rozmnażaniu nasion.

Lilia Magnolia (M. liliflora)

W ogrodach Chin i innych krajów regionu można spotkać magnolię lilii, nazwaną tak ze względu na oryginalny kształt korony. Roślina jest aktywnie wykorzystywana do hybrydyzacji i form dekoracyjnych.

Jeden z nich jest najpopularniejszy w Europie i Rosji. To magnolia nigra (M. liliflora f. Nigra) pokazana na zdjęciu z fioletowymi kwiatami. Na zewnątrz kolor płatków jest ciemny, wewnątrz korona wygląda na różową.

Gwiazda magnolii (M. stellata)

Wielbiciele delikatnie kwitnących roślin będą zachwyceni gwiaździstą magnolią z Japonii. Nisko rosnąca magnolia, nie przekraczająca 2-3 metrów wysokości, rośnie w postaci niewielkiego zadbanego drzewa lub krzewu. Ta ostatnia forma pozwala ocenić masowe kwitnienie, które rozpoczyna się przed rozłożeniem liści i trwa do trzech tygodni.

Niektórzy koneserzy twierdzą, że magnolia gwiaździsta jest naturalną formą karłowatą innego popularnego gatunku, cobus magnolia. Ich opinię potwierdza zewnętrzne podobieństwo roślin. Jednak miniaturowa, wolno rosnąca odmiana trochę bardziej boi się mrozu. Nie przeszkadza to ogrodnikom w uprawie magnolii w regionach południowych, a nawet w regionie moskiewskim.

Zdjęcie magnolii w projektowaniu krajobrazu

Pięknie kwitnące drzewa dominują w każdym krajobrazie.

Jednocześnie magnolie świetnie prezentują się na tle miejskiej zabudowy i terenów wiejskich, w parkach, w których drzewa współistnieją z innymi roślinami oraz na samotnych nasadzeniach.

Pin
Send
Share
Send
Send