Rodziny ptaków

Świerk Białobok

Pin
Send
Share
Send
Send


Wśród tych, którzy lubią hodować egzotyczne zwierzęta, są hodowcy pytonów. Wielu z nich twierdzi, że nie ma piękniejszego gada niż pyton z białymi ustami. Jeśli po podziwianiu jego zdjęcia zdecydowałeś, że zdecydowanie musisz mieć w domu tak przystojnego mężczyznę, sprawdź wymagania dotyczące jego zawartości.

  • Wygląd i wymiary
  • Siedlisko i siedliska
  • Styl życia i dieta
  • Reprodukcja
  • Konserwacja i pielęgnacja w domu
    • Terrarium
    • Karmienie
    • sprzątanie domu

Wygląd i wymiary

Pyton białowargowy (po łacinie Bothrochilus albertisii) dorasta do 2, rzadziej do 3 m.

  • kolor: z tyłu brązowy, może mienić się odcieniami koloru, na brzuchu beż, po bokach miód, na głowie czerń, wokół ust na przemian występują białe i czarne paski,
  • łuski są błyszczące, wyboiste, wokół ust białe z czarną obwódką,
  • głowa dobrze zdefiniowana,
  • mieć ostre zęby, może gryźć,
  • oczy są czarne, okrągłe,
  • ogon jest chwytny, chwytny, zdolny chwycić ludzką dłoń,
  • agresywny charakter, osoby urodzone poza swoim naturalnym środowiskiem są spokojniejsze,
  • wydawać syczące dźwięki.
  • żywotność - do 20 lat.

Siedlisko i siedliska

Naturalne siedliska pytona - wyspy w zachodniej części Oceanu Spokojnego (Nowa Gwinea i inne wyspy Cieśniny Torresa), należące do Indonezji, Papui Nowej Gwinei, Australii.

Woli osiedlać się na zalesionych brzegach. Najczęściej występuje na wyspie Nowej Gwinei, gdzie roczne opady wynoszą 2 tys. Mm.

Reprodukcja

Wiek rozpoczęcia aktywności seksualnej u tych gadów wynosi 5–8 lat. Okres gier godowych w warunkach naturalnych trwa od połowy lata do wczesnej jesieni, po czym rozpoczyna się składanie jaj. W niewoli krycie odbywa się w okresie od grudnia do lutego.

W celu pobudzenia okresu godowego należy podnieść poziom wilgotności w terrarium do 90-100% i obniżyć temperaturę, aby pytony mogły poczuć początek pory deszczowej.

Hodowlę pytonów białowargowych komplikują dwa problemy:

  • jaja mogą być bezpłodne nawet po udanym kryciu,
  • od niskiej temperatury samica może się przeziębić.
Niskie temperatury stymulują krycie, ale negatywnie wpływają na zapłodnienie. Istnieją 2 możliwe rozwiązania tego problemu.

Pierwsza z nich przewiduje:

  • obniżenie temperatury nocnej do +18 ° С,
  • utrzymanie dziennej temperatury na poziomie +26,6 ° С.

Druga opcja jest realizowana w następujący sposób:

  1. Pierwszej nocy obniż temperaturę do +16,6 ° C.
  2. Drugiej nocy obniż temperaturę do +20 ° C.
  3. Trzeciej nocy - do +22 ° С.
  4. Powtórz cykl od początku.
  5. W ciągu dnia utrzymuj temperaturę na poziomie co najmniej +26,6 ° С.

Kojarzą się w nocy, po około 56–71 dniach (według niektórych obserwacji po 90 dniach) samica składa jaja. W jednym lęgu z reguły znajduje się 10–18 jaj, które przed wykluciem leżą przez 60–70 dni. W terrarium zakłada się gniazdo dla samicy o odpowiedniej wielkości ze specjalnego podłoża - torfowca.

Aby zapobiec ginięciu węży, po zniesieniu jaja są natychmiast pobierane od samicy i przenoszone do inkubatora, w którym utrzymuje się temperaturę +31. +32 ° С, wilgotność - 90-100%. Uważaj, bo samica cię zaatakuje, chroniąc jaja, ale zaraz po ich złożeniu będzie miała mniejszą siłę.

Młode mają do 40 cm długości, są dość agresywne, trzymane są w pojemnikach.

Konserwacja i pielęgnacja w domu

Jeśli nie zapewnisz gadowi odpowiednich warunków przetrzymywania, może zachorować i umrzeć. Zawierają je pojedynczo, możesz załatwić mężczyznę z kobietą. Nie odbieraj ich często. Oddzielnie konieczne jest zamieszkanie w miejscu zatrzymania, karmienia oraz warunków sanitarno-higienicznych.

Terrarium

Pytony białowargowe są trzymane w terrariach, które podlegają następującym wymaganiom:

  • szerokość i wysokość są przyjmowane jako ¼ wysokości pytona, długość jako ½,
  • poziom wilgotności - 70-80%, w tym celu terrarium jest regularnie spryskiwane ręcznie lekko letnią wodą lub przy zastosowaniu instalacji deszczowej. Staraj się nie dać się złapać węża,
  • godziny światła dziennego trwające co najmniej 10 godzin są utrzymywane przy użyciu świetlówki z promieniami ultrafioletowymi,
  • temperatura w rogu, w którym podgrzewa się pytona, utrzymuje się na poziomie +32 ° C. Temperatura w nocy powinna wynosić +24. +26 ° С,
  • na dnie układa się specjalny dywanik wykonany ze sztucznych materiałów lub torfowca. Obecność kopca piasku wywołuje infekcje pod łuskami pytona, wywołane przez ziarenka piasku, które tam dostały się. Jeśli w nasypie znajdują się ostre cząsteczki, mogą zranić węża,
  • warunkiem wstępnym jest instalacja puli o odpowiednim rozmiarze, aby Python mógł się tam całkowicie zanurzyć. Temperatura wody nie powinna być niższa niż +24 ° С. Węże mogą go używać jako osłony, próbować schować się pod nim i odwracać,
  • do odpoczynku wymagana jest duża gruba gałąź, do schronienia - kłody lub jakiś pojemnik, które są dezynfekowane przez gotowanie lub w kuchence mikrofalowej.

Karmienie

Ponieważ jest drapieżnikiem nocnym, w nocy karmi się go 1-2 szczurami tygodniowo. W okresie linienia przestają karmić, w tym czasie nie mają czasu na jedzenie.

Małe węże są karmione raz na 3-4 dni nowo narodzonymi myszami (w wieku 1-3 dni), a sześć miesięcy później stopniowo przechodzą na szczury w wieku do 6 dni. Zdarza się, że przyzwyczajenie ich do takiego jedzenia jest problematyczne, dlatego starają się, aby myszy pachniały jak jaszczurki - gekon lub skink.

Pasza musi być w stanie półżywym. Trzymają go ręką, nie ruszając się i nie próbując się ukryć, czekają, aż wąż złapie go za zęby. Po jedzeniu pyton wypluwa wełnę w postaci wydłużonego, ściśniętego trzpienia: unosi się, ruchy kurczliwe mijają przez 1 minutę, następnie wełna jest wypluwana. Proces odbywa się w nocy.

Sprzątanie domu

Pyton z białymi wargami często choruje z powodu tego, że brud zatyka się pod łuskami, a nawet może umrzeć, dlatego terrarium powinno być zawsze czyste. Wszelkie odpady i odpady po karmieniu należy natychmiast usunąć, w przeciwnym razie mogą się w nich rozwinąć mikroby niebezpieczne dla węża.

Zatem pyton z białymi wargami jest doskonałym przedstawicielem egzotycznego świata zwierząt. Ale zanim zdobędziesz tego gada, zastanów się, czy masz siłę i umiejętności, aby stworzyć mu warunki do utrzymania normalnej zawartości. Te zwierzęta są kapryśne pod względem pielęgnacji i złośliwe z natury, ale są bardzo interesujące do oglądania.

Opis gatunku

Świerk kolczasty Białobok ma niezwykły wygląd. Główną atrakcją tej odmiany jest kolor jej korony. Igły świerkowe mają zielono-niebieski kolor, a młody wzrost pojawiający się wiosną jest pomalowany na biało-złoty kolor, który utrzymuje się przez prawie miesiąc. Właśnie to wyjątkowe piękno wiosennych kolorów sprawiło, że świerk białobocki stał się ulubieńcem ogrodników-amatorów i projektantów krajobrazu.

Igły świerkowe o długości 3 cm, sierpowate, ułożone promieniście. Korona pozioma, gęsta i bujna, stożkowata. W młodym wieku może być asymetryczny, ale wyrównuje się z wiekiem. Niższy poziom znajduje się blisko ziemi i nie staje się nagi z wiekiem. Szyszki są brązowe lub czerwone, mogą być męskie i żeńskie, dojrzałe zielenieją, do 10 cm długości, nie pojawiają się co roku na świerku.

Rozpiętość

Świerk białobrzuchy to sztucznie wyhodowana odmiana dekoracyjna kłującego świerka, dość odporna na zimę. Dlatego korzystne siedlisko jego wzrostu - strefa 4 mrozoodporności, może wytrzymać do -34 ° C. W Rosji są to regiony moskiewskie, briańskie, smoleńskie, astrachańskie i petersburskie.

Lądowanie

Do udanej uprawy świerka białobockiego wybiera się otwarte, słoneczne miejsce z dobrze przepuszczalną, przepuszczalną glebą.Powinien być kwaśny lub lekko kwaśny, piaszczysto-gliniasty lub gliniasty. Kłujący świerk nie toleruje zarówno nadmiernej suchości, jak i podlewania, a także nie lubi gleb solnych.

Świerk dobrze rośnie zarówno na słońcu, jak iw półcieniu. Ale w słabym świetle nie będzie tak jasno. Młode pędy mają jasny złoty kolor tylko na otwartej przestrzeni. W półcieniu młode pędy będą miały kolor jasnozielony.

Miejsce lądowania jest przygotowywane z wyprzedzeniem. Wykop otwór do sadzenia o głębokości 50-70 cm Szerokość dołka powinna być dwukrotnie większa niż wielkość kuli sadzonki. W nasadzeniach grupowych odległość między sadzonkami powinna wynosić co najmniej 3 metry. Na dnie wykopu kładzie się warstwę drenażową 15-20 cm, składającą się z łamanej cegły, piasku lub keramzytu. Przygotowywana jest specjalna gliniana mieszanka. Powinien zawierać torf i ziemię darniową, piasek i torf w stosunku 2: 2: 1: 1.

Sadzonkę zanurza się w przygotowanym dołku, a szyjka korzeniowa nie powinna znajdować się poniżej poziomu wierzchniej warstwy ziemi. Kuli ziemnej wokół korzenia sadzonki wyciągniętej z pojemnika nie wolno naruszać, aby korzenie nie zostały uszkodzone. Mieszankę gleby wylewa się na części, podlewa i zagęszcza. Zapobiega to tworzeniu się pustek w glebie i dobremu kontaktowi korzeni z mieszanką gleby. Po posadzeniu gleba jest zagęszczana i dobrze zlewana wodą. Jedno sadzenie wymaga 40-50 litrów wody. Możesz natychmiast zastosować nawóz rozpuszczalny w wodzie. Na 10 litrów pobiera się 100-150 g nitroammofoski i 10 g korzenia.

Wokół szyjki korzeni układa się warstwę ściółki, która zatrzymuje wilgoć. Duże znaczenie ma regularne ściółkowanie torfem, igłami sosny, suchą trawą. Zabieg ten nie tylko utrzymuje poziom nawilżenia, ale także normalizuje poziom kwasowości, chroni przed chwastami. Sadzonkę podlewamy 2 razy w tygodniu 10-12 litrami wody. Ponadto 2 razy w sezonie konieczne jest wyprodukowanie specjalnej karmy dla drzew iglastych.

Aby z powodzeniem uprawiać kłujące bialoboki świerkowe, musisz przestrzegać zasad techniki rolniczej, tylko wtedy drzewo będzie miało luksusowy wygląd i cieszy oko. Po posadzeniu świerk białobokowy wymaga obfitego i regularnego podlewania. Jedna sadzonka zużywa do 50 litrów wody. Podlewanie odbywa się raz w tygodniu, a częściej w okresie gorącym. Dla dojrzałych roślin potrzeba jeszcze więcej wody. Ważne jest, aby gleba była dobrze osuszona i oddychająca. Przy stojącej wodzie drzewo może zachorować, a nawet umrzeć. Po podlaniu ziemię wokół świerka spulchnia się na głębokość 5 cm, aby powietrze dotarło do korzeni.

Wiosną młode rośliny opryskuje się epiną i nawozi nawozami mineralnymi, a jesienią ziemię posypuje się torfem. Aby uchronić się przed silnymi mrozami i wiosennymi oparzeniami, młode sadzonki przykrywa się na zimę świerkowymi gałęziami i agrowłóknem lub płótnem. Świerk ma mocną koronę, więc zimą nie potrzebuje podwiązki ze śniegu. Z powodzeniem wytrzymuje takie obciążenia.

Świerk białobocki wraz z wiekiem tworzy piękną koronę, dlatego wymaga tylko sanitarnego cięcia w przypadku choroby lub uszkodzenia gałęzi. Nie jest konieczne samodzielne formowanie korony, ponieważ może to prowadzić do skrzywienia drzewa i utraty jego dekoracyjnego wyglądu, ponieważ gałęzie rosną bardzo wolno. Przycinanie sanitarne odbywa się pod koniec zimy, przed przerwaniem pąków. Przy asymetrycznym wzroście świerka krzywiznę można skorygować, przywiązując go do podpory, kierując w ten sposób jego wzrost we właściwym kierunku.

Regularna kontrola zakładu pomoże dostrzec problemy, które pojawiły się w czasie i przeprowadzić prace profilaktyczne w celu zwalczania chorób i szkodników.

Użyj w projektowaniu krajobrazu

Świerk kolczasty świetnie prezentuje się zarówno w pojedynczych nasadzeniach, jak iw grupach z innymi drzewami w krajobrazowych kompozycjach ogrodniczych. Świerk sadzi się w pobliżu wiecznie zielonych bylin monochromatycznych, na tle których wyróżnia się jasnym, niezwykłym wyglądem.Oryginalnie prezentuje się w kompozycji z kolorowymi kwiatami japońskiego ogrodu, na skalistych wzgórzach, ogrodach skalnych, w połączeniu z dużymi kamieniami i roślinnością górską.

Sadzony w grupie świerk wspaniale ozdobi tarasy położone na tarasach przy sztucznych zbiornikach. Żywopłot można wykonać z grupy świerków białobokich, w pojemnikach można uprawiać do 10 lat. Takie drzewo można przenosić z miejsca na miejsce, zmieniając wygląd krajobrazu, dekorując tarasy czy elewacje.

Niezwykłe kolory świerku, które zmieniają się wraz z porami roku, sprawiły, że stał się on bardzo popularny w projektowaniu krajobrazu. Piękne i eleganckie drzewko jest często używane w projektowaniu ogrodów jako choinka bożonarodzeniowa, dekorując je zabawkami i girlandami. Należy zachować ostrożność podczas używania żarówek w girlandach, ponieważ mogą one spalić młode igły świerkowe.

Choroby i szkodniki

Pomimo dobrej odporności świerka białobokowego na warunki wzrostu, podobnie jak inne drzewa iglaste, nadal podlega chorobom i szkodnikom. Najczęściej świerk choruje na choroby związane z rdzą i grzybami, takimi jak fuzarium, zgnilizna łodyg i korzeni, wir świerkowy, który może nie tylko zepsuć wygląd świerka, ale także doprowadzić do jego śmierci.

Świerk jest chory z powodu niewłaściwego, zbyt głębokiego sadzenia, braku wody lub podlewania, braku składników odżywczych, igły zarażone cieniem żółkną lub białawą i odpadają. Choroba znacznie zmniejsza zimotrwalosc świerka. Fusarium atakuje korzenie drzewa, wnikając we wszystkie jego tkanki, w wyniku czego igły brązowieją i odpadają. Po zakażeniu zgnilizną korzeni lub łodyg świerk wysycha, grzyby rosną na pniu. Infekcja przenika przez korzenie do drewna rośliny i prowadzi do jej śmierci.

W celu zapobiegania i kontroli chorób konieczne jest sanitarne przycinanie chorych gałęzi, nawadnianie korony w gorącym okresie. Gdy pojawią się pierwsze oznaki choroby, takie jak pojawienie się brązowych plam na igłach i ich wypadanie, pojawienie się grzybów, narośle, owrzodzenia na tułowiu, konieczne jest leczenie fungicydami, np. Lekiem „Cumulus” . Chore drzewo obficie podlewa się u korzenia specjalnym roztworem fungicydów, a wiosną spryskuje się koronę preparatami zawierającymi miedź.

Najczęstszymi szkodnikami atakującymi świerk białobocki są mszyce, łuskowce, hermy .. Mszyce hodowane są przez mrówki. Aby zwalczyć mszyce, drzewo myje się wodą z mydłem, zabieg przeprowadza się raz w tygodniu, co najmniej 3 razy. Nie należy dopuścić do rozprzestrzeniania się mrówek, w przeciwnym razie walka z mszycami będzie daremna. Hermes wpływa na igły świerkowe. Zmienia kolor na żółty, w jego dolnej części tworzy się lepki kwiat, a na końcach pędów galasy, w których znajdują się larwy hermesa. Gałęzie dotknięte tym szkodnikiem wysychają. Pochwa zasysa soki z młodych roślin, a atakując dorosłego świerka hamują jego wzrost i deformują się. Do zwalczania hermy powodującej skrzywienie pędów, a także pochwy, stosuje się ogólnoustrojowe środki owadobójcze „Funafon” lub „Ragor”.

Korzystając ze wszystkich dostępnych metod zwalczania szkodników i chorób, a także przestrzegając wszelkich zasad techniki rolniczej, uzyskasz szykowny świerk o niezwykłej urodzie, który zachwyci oko przez długie lata.

Na zdjęciu różnice płci między męskim i żeńskim labidochromis żółty

A co z haremem? Jak wybrać chłopców i dziewczynki? Szczerze mówiąc, mimo wszystkich lat naszej praktyki z tymi rybami, jest tylko jedna rada - polegaj na szczęściu. Jak wiele pielęgnic, Young Boys są jaśniejsze, mają zaostrzone płetwy grzbietowe i odbytowe. Samice są mniej bystre, płetwy nie są ostre. Ale rzecz w tym, że w młodym wieku te znaki są słabo widoczne, a ryby pędzą jak szalone. Nie sądzimy, że w sklepie zoologicznym będziesz w stanie w 100% dokonać prawidłowej identyfikacji.

A co najważniejsze, w klanie Labidochromis, między innymi, jak każdy inny Malawian, ustala się ich własna hierarchia.Jest harem, są dominujące samce, które naprawdę wyglądają jak byki podczas walki byków. Ale są też zbuntowane samce, które pod względem koloru i zachowania można dość łatwo pomylić z kobietami.

Pewnym znakiem różnicy płci są gry godowe, w których można zobaczyć kryształ górski, xy od frau i xy od kher. Cóż, w rzeczywistości w tych grach od razu można zobaczyć matkę z nadęty paczką, w której wysiaduje potomstwo.

Sam proces tarła w labidochromis jest typowy.

Samiec znajduje „ustronne miejsce”, często kopie norę, w której samica składa jaja. Po zapłodnieniu i wysiadywaniu jaj przez samicę w ustach przez miesiąc (24-40 dni). Pod koniec tego okresu rodzą się całkowicie niezależne osobniki młodociane (10-30 ogonów). Zwykle samica pilnuje i chroni swoje potomstwo przez kolejny tydzień, po czym wypuszcza je „na swobodne pływanie”.

Nawiasem mówiąc, inkubacja jaj jest generalnie oddzielną pieśnią i odą do ewolucji Malawi. Wszystkie samice z Malawi wysiadują w ten sposób jaja - tygodniami nic nie jedzą w pysku. Pod koniec ciąży ich usta przypominają stado buldogów angielskich, ale nadal nie wypuszczają ani nie połykają dzieci, dopóki narybek nie stanie się całkowicie niezależny. Po zwolnieniu przez matkę oddziału ogrodniczego swoich dzieci narybek jest całkowicie niezależny i może żywić się na równi z dorosłymi. Ale jednocześnie, przy pierwszym niebezpieczeństwie, matka może ponownie otworzyć usta i narybek roi się, by do niej zanurkować. A to po prostu niesamowity mechanizm, który można tylko podziwiać.

Ogólnie, drodzy przyjaciele. Pielęgnica z Malawi jest nie mniej popularnym i fascynującym kierunkiem w akwarystyce niż aquascaping. A co najważniejsze, nie jest to takie trudne. Jednocześnie w zamian otrzymujesz niesamowite gry, możesz zobaczyć prawdziwą matczyną miłość, klanowość, tworzenie hierarchii i inne rozkosze, które zostaną Ci zaprezentowane - te absolutnie nudne ryby.

Pin
Send
Share
Send
Send