Rodziny ptaków

Atractylodes ovata Thunb

Pin
Send
Share
Send
Send


Laelia gouldiana
http://orchidorama.free.fr/04-juillet-d%E9cembre/Laelia%20gouldiana04.JPG
http://www.cichlidrecipe.com/other_orchids/Laelia_gouldiana_Free_1.jpg
http://www.mendelu.cz/arboretum/orchids/Laelia/pic/Laelia_gouldiana.jpg
Pod względem zawartości jest kompletnym analogiem L. anceps, ale nie mają one takiego samego okresu kwitnienia, L. gouldiana kwitnie później - pod sam koniec zimy. L. anceps ma delikatniejsze zabarwienie, podczas gdy L. gouldiana jest bardzo jasny! Nie jest zbyt wymagająca dla światła, ale ze względu na czas kwitnienia będziesz potrzebować podświetlenia!
Na szypułce o długości do 75 cm kwitnie około 10 dużych, pachnących kwiatów. Ta Laelia jest uważana za jedną z najbardziej stabilnych i bezpretensjonalnych na odcinku Podolaelia.

Laelia majale (sin speciosa)
http://www.storczyki.org.pl/uprawa/az/az/zdjecia/Laelia_speciosa.jpg
http://www.ianparsons.creators.co.uk/OSG/Gallery/Laelia_speciosa.jpg
http://www.orchidspecies.com/orphotdir/laelspeciosa.jpg
Miniaturowa, dwulistna Laelia o bardzo dużych kwiatach!
Występuje w górach Meksyku, na wysokości od 1400 do 2400 metrów nad poziomem morza. Zawartość jest umiarkowana z chłodnym i suchym zimowaniem. Uwielbia codzienne krople. Wymagania dotyczące światła są umiarkowane - wszystkie te same okna o orientacji południowo-wschodniej i południowo-zachodniej są idealne dla wielu orchidei.
Na krótkiej (12-15 cm) szypułce znajduje się od jednego do 4 pachnących 15 cm kwiatów! Okres kwitnienia to wiosna-lato.

Laelia superbiens - synonim Schomburgkia superbiens
http://www.kammlott.net/Schomburgkia.html
Ta roślina jest sama w sobie średniej wielkości (cebulki około 30-35 cm). Ma wyjątkowo długą szypułkę! Na szypułce tworzy się pędzel z pięknych 5 cm pachnących kwiatów, które utrzymują się przez długi czas. Okres kwitnienia to koniec jesieni - początek zimy, dlatego w naszych warunkach będziemy musieli tłumaczyć stopniowo. Albo odpowiednia lampa
Schomburgkia superbiens to typowy epifit występujący w Meksyku, Gwatemali, Hondurasie i Nikaragui na wysokości od 800 do 2000 metrów nad poziomem morza. Treść - ogólnie umiarkowana, lubi wahania, treści outdoorowe są pożądane latem. Roślina potrzebuje dużo słońca, aby uformować szypułkę!

Wilma Ritter - ale wcale :) Na zdrowie!

Ponieważ wiele meksykańskich Laelias należy do sekcji Podalaelia, spróbuję udzielić ogólnej pomocy :)
Typowymi przedstawicielami są Laelias anceps, albida, autumnalis i rubescens. Ich naturalnym środowiskiem są lasy tropikalne u podnóża Meksyku. Obszar ten podlega działaniu monsunów - czyli ciepłych i wilgotnych lat (okres aktywnego wzrostu) oraz chłodnych i suchych zim (okres spoczynku). Аnceps, albida, autumnalis rosną wyższe niż rubescens, dlatego wolą chłodniejszą zawartość.
Liście tych lelii są bardzo gęste, skórzaste - co jest spowodowane znacznymi okresami suszy w ich siedlisku. W związku z tym rośliny są przyzwyczajone do umiarkowanych ilości wilgoci z długimi przerwami, a najczęściej w kulturze cierpią z powodu nadmiernego podlewania. Głównym powodem śmierci tych pięknych roślin jest nadmierna wilgoć zimą.
Ta grupa jest ogólnie bardzo odporna i łatwo toleruje raczej krytyczne warunki temperaturowe, zarówno zimno, jak i ciepło. Okres kwitnienia tych lelii trwa zwykle od listopada do lutego. Te rośliny uwielbiają wysychać, więc kultura blokowa jest dla nich idealna.
Szypułki w tej grupie zaczynają się rozwijać niemal równocześnie ze wzrostem nowej pseudobulwy. Szypułka rośnie długo, od 4 do 5 miesięcy. Wiosną na roślinie mogą pojawić się nowe przyrosty, ale zwykle nie kwitną. Z reguły łodygi kwiatowe układane są na wzrostach, które pojawiają się późnym latem. Po kwitnieniu rozpoczyna się raczej krótki okres 3-4 tygodni, okres względnego spoczynku, w tym czasie lepiej w ogóle nie podlewać roślin.
Światło: wszystkie Laelie uwielbiają dużo słońca, jednak najlepiej unikać bezpośredniego nasłonecznienia w środku dnia. Kolor liści jest dobrym wskaźnikiem. Liście powinny być średnio zielone - jaśniejsze liście są oznaką niedostatecznego oświetlenia, co negatywnie wpływa na kwitnienie, bordowy odcień na liściach to nadmiar światła, który również może być niebezpieczny dla rośliny.
Temperatura: Jak wspomniano, ta grupa roślin jest w stanie przystosować się do bardzo szerokiego zakresu temperatur.W związku z tym im wyższa temperatura, tym więcej wilgoci potrzebuje roślina; w przypadku intensywnych upałów lepiej jest, aby rośliny chroniły się przed promieniami słonecznymi i zapewniały dobrą cyrkulację powietrza. Gdy temperatura spada, podlewanie zostaje zmniejszone lub całkowicie zatrzymane, tylko sporadycznie spryskując podłoże, aby zapobiec kurczeniu się młodych cebulek. (stare żarówki, i tak prędzej czy później się marszczą - to naturalny proces).
Podlewanie: Od kwietnia do listopada podlewanie powinno być obfite. W najgorętszych miesiącach rośliny na bloku należy codziennie zanurzać. Zimą, w okresie względnego spoczynku, podlewanie jest ograniczone. Kiedy pojawi się strzała kwiatowa, należy ją codziennie nawadniać z butelki z rozpylaczem, spłukując lepkie krople, aby zapobiec sklejaniu się zarodków pąków pod osłonami. Ponieważ na szypułce znajduje się kilka osłon, czasami nawet lepiej je wyciąć, ponieważ w naszych warunkach trudno jest zapewnić wilgotność, przy której łatwo ujawniają się w naturze.
Nawozy pogłówne: od kwietnia do listopada rośliny należy regularnie nawozić złożonymi nawozami. Lepsze niskie stężenie przy każdym podlewaniu.
Przeszczep: przeszczep jest konieczny w następujących przypadkach: 1) kłącze rośliny toczy się po krawędzi doniczki 2) podłoże zaczyna się kruszyć i słabo wysycha (zwykle po 2-3 latach). Lepiej jest przesadzać, gdy młody nowy wzrost zaczyna zapuszczać korzenie lub natychmiast po kwitnieniu. Najlepiej przesadzać rośliny wiosną.

Sekcja Eulaelia zawiera meksykańskie odmiany Laelia speciosa.
Jest to roślina alpejska, rzadko występuje poniżej 1800 metrów nad poziomem morza. Niestety w kulturze jest to dość trudne, ponieważ na naszych szerokościach geograficznych dość trudno jest zapewnić połączenie chłodu i jasnego światła, a właśnie takich warunków wymaga to piękno do kwitnienia! Jeszcze raz zwracam uwagę na to, że w zimie idealnie będzie się go oświetlać odpowiednimi lampami - np. DNAT.

Spis treści

  • Podanie
  • Klasyfikacja
  • Opis botaniczny
  • Rozpiętość
  • Zakup surowców
  • Skład chemiczny
  • Właściwości farmakologiczne
  • Zastosowanie w medycynie tradycyjnej
  • Odniesienie do historii

W medycynie

Atraktylody jajowate nie są objęte Farmakopeą Państwową Federacji Rosyjskiej i nie są używane przez oficjalną medycynę. Ma jednak szerokie zastosowanie w ludowej medycynie orientalnej, figuruje oficjalnie w Farmakopei Japońskiej, wchodzi w skład wielu kolekcji leków homeopatycznych, suplementów diety (Atractylodes Root capsules, Elixir of Longevity, Elixir of Bliss). Atractylodes to składnik ziołowej kolekcji Fen-Chi, na którą składają się cztery chińskie zioła. Kolekcja leków służy do odchudzania, normalizacji nadwagi.

Kłącza rośliny w medycynie koreańskiej i chińskiej są stosowane jako środki przeciwzapalne, przeciwbólowe, napotne, moczopędne, hepatoprotekcyjne, tonizujące i tonizujące. Ziołowe atractylodes są stosowane w preparatach ziołowych na zapalenie żołądka, astenię, niestrawność, wodobrzusze, reumatyzm, zapalenie stawów i nowotwory złośliwe. Chińczycy używają nadziemnej części rośliny do leczenia przewlekłego zapalenia nerek, cukrzycy, kamicy żółciowej i czerwonki. Na Dalekim Wschodzie uzdrowiciele ludowi używają wywarów z części nadziemnych i korzeni rośliny w kompleksowej terapii gruźlicy. Wyciąg i nalewka z atractylodes jajowate mają działanie przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe, grzybobójcze, rozszerzające naczynia wieńcowe, moczopędne.

Przeciwwskazania i skutki uboczne

Przeciwwskazaniami do stosowania atractylodes jajowate są indywidualna nietolerancja, objawy alergiczne, zapalenie nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, cukrzyca, nadciśnienie, ciąża, laktacja i dzieciństwo. Osoby, które zażywają leki rozrzedzające krew w aptece, powinny ostrożnie stosować Atractylodes.

W gotowaniu

W krajach wschodnich, w szczególności w Japonii, Chinach, atractylodes są używane jako przyprawa do przyrządzania ryb, dań mięsnych, dodatków, sałatek, zup i różnych pierwszych dań. Japończycy zauważają, że suszone korzenie atractylodes w gotowanej żywności zwiększają apetyt. W Rosji suszone i marynowane korzenie roślin można kupić w chińskich działach sprzedaży ryżu i sushi.

W gospodarstwie rolnym

Liście i łodygi atractylodes jajowate, zebrane w okresie kwitnienia, są używane w połączeniu z popiołem i alkaliami do barwienia lnu, wełny i lnu na żółto. Olejek eteryczny Atractylodes jest stosowany w przemyśle perfumeryjnym jako środek aromatyzujący.

Klasyfikacja

Atractylodes ovata to gatunek z rodzaju Atractylodes należący do rodziny Asteraceae. W rodzaju Atractylodes występuje siedem gatunków wschodnioazjatyckich, z których każdy ma wartość leczniczą. Atraktylodes ovoid są szczególnie interesujące w medycynie domowej i orientalnej, ze względu na swoje wyraźne właściwości lecznicze.

Opis botaniczny

Atraktylodes jajowate to wieloletnie zioło, osiągające do 40-60 cm wysokości, z wyprostowaną łodygą, zgrubiałym, mięsistym, bulwiastym kłączem. Dolne liście atractylodes jajowate są trójlistkowe z zaokrąglonymi lub jajowatymi płatami. Małe rurkowate kwiaty rośliny są zbierane w pojedynczych koszyczkach umieszczonych na wierzchołkach łodyg i na końcach bocznych gałęzi. W górnej części korony są białe, aw dolnej jasnofioletowe. Kwiaty atraktylod są otoczone dużymi przylistkami, pierzasto rozciętymi liśćmi. Owoce atractylodes jajowate są małe, lekko spłaszczone, kuliste niełupki z kępką. Roślina kwitnie i owocuje od sierpnia do listopada. Roślina rozmnaża się przez nasiona i wegetatywnie - dzieląc kłącze.

Rozpiętość

Dzikie atraktylody jajowate rośnie na Dalekim Wschodzie, w Korei Północnej i północno-wschodnich Chinach, jest uprawiana w Japonii jako roślina lecznicza. Roślina rośnie w lasach dębowych, na obrzeżach lasów mieszanych, w zaroślach krzewów.

Zakup surowców

Do zabiegów wykorzystuje się prawie całą roślinę: liście, kwiaty, nasiona i owoce, ale korzenie i kłącza atractylodes są szczególnie cenne ze względu na wyjątkowość ich składu. Część nadziemna atractylodes, oprócz owoców, zbierana jest podczas kwitnienia rośliny. Nasiona zbiera się w miarę dojrzewania późnym latem - wczesną jesienią, a korzenie wykopuje się jesienią, bliżej końca sezonu wegetacyjnego. Surowce lecznicze zbierane są z roślin dwuletnich i starszych, kiedy dobroczynne właściwości atractylodes są dość wyraźne. Kwiaty, liście i łodygi rośliny suszy się w dobrze wentylowanym pomieszczeniu, w cieniu, unikając bezpośredniego światła słonecznego. Po wykopaniu kłącza atractylodes są myte, usuwając z ziemi. Kroi się je na małe kawałki i umieszcza na stojakach w suszarkach lub w wentylowanym pomieszczeniu w temperaturze nie przekraczającej 40 stopni. Gotowe surowce lecznicze są przechowywane w suchym pomieszczeniu nie dłużej niż 2 lata.

Skład chemiczny

Skład chemiczny rośliny jest wyjątkowy i bogaty w witaminy, substancje czynne, mikro- i makroelementy. Kłącza atraktylodów zawierają węglowodany (arabinozę, inulinę, glukozę, sacharozę, rafinozę, galaktozę), olej tłuszczowy, kauczuk, karoten, fitosterole, kumaryny, seskwiterpenoidy, atroktylan potasu, magnez, miedź, żelazo, potas. Wszystkie części atractylodes zawierają olejki eteryczne, których aktywnymi składnikami są atractylol, atractilone. Trawa zawiera kwasy organiczne, barwniki, witaminy z grupy B, C. Nasiona zawierają dużą ilość tłustego oleju.

Właściwości farmakologiczne

Według badań naukowców z krajów wschodnich atractylody są w stanie normalizować równowagę wodno-elektrolitową organizmu, kontrolować pocenie się, regulować funkcje śledziony, trzustki i wątroby. W doświadczeniu nalewka i ekstrakt z rośliny mają działanie grzybobójcze, przeciwzakrzepowe, rozszerzające naczynia wieńcowe, przeciwzapalne i moczopędne. Seskwiterpenoidy wykazują działanie tuberkulostatyczne i działanie hepatoprotekcyjne. Ustalono selektywny wpływ atraktylanu glikozydu potasu na skład chemiczny atraktylodów na glikemię (stężenie glukozy we krwi): najpierw następuje wzrost, a następnie spadek poziomu cukru we krwi.

Zastosowanie w medycynie tradycyjnej

Ze wszystkich gatunków z rodzaju Atractylodes ovate jest najczęściej stosowany w medycynie chińskiej. Ludzie wiedzą o leczniczych właściwościach atractylodes, dlatego kłącza, kwiaty, liście i nasiona rośliny są szeroko wykorzystywane do celów leczniczych. Odwary i napary z nadziemnej części rośliny stosuje się w leczeniu zapalenia żołądka, reumatyzmu, cukrzycy, niestrawności, czerwonki, chorób wątroby i dróg żółciowych, wrzodów, zapalenia jelit, zapalenia stawów, wodobrzusza, obrzęków i niektórych nowotworów.

W medycynie orientalnej korzeń atractylodes jajowaty jest stosowany jako lek moczopędny, przeciwzapalny, przeciwgorączkowy. Napar z suszonych pokruszonych kłączy rośliny poprawia funkcjonowanie układu pokarmowego, wzmacnia układ odpornościowy. Odwar z atractylodes jest skuteczny na przeziębienia i choroby dermatologiczne, a także działa przeciwbólowo. Na Dalekim Wschodzie wywary i napary z kłączy i nadziemnych części rośliny stosuje się w kompleksowej terapii gruźlicy płuc. W Korei dobrze znanym tonikiem są wywary lecznicze i napary z atractylodes, jajowate kłącza. W połączeniu z żeń-szeniem i innymi roślinami leczniczymi w leczeniu impotencji stosuje się kłącza atractylodes. Napar z korzeni roślin służy również do oczyszczania naczyń krwionośnych.

Odniesienie do historii

Nazwa atractylodes roślin składa się z dwóch słów, które w tłumaczeniu z greckiego atractos oznacza „wrzeciono”, a ody - „jak”. Popularna nazwa „serpukha” została nadana roślinie ze względu na kształt jej lancetowatych, przypominających sierp, liści. Nazwa „jelito” wskazywała na wrzecionowaty kształt kłącza.

Literatura

1. Nazina Yu. W cukrzycy. Najlepsze przepisy na tradycyjną medycynę od A do Z. - OLMA Media Group, 2007. - 253 str.

2. Kyosev P. Rośliny lecznicze: najbardziej kompletna książka. - Litry, 2015. - 309 str.

Podanie

Świeca Highlander Speciosa jest używana w projektowaniu krajobrazu na obszarach przygranicznych i przybrzeżnych. Nadaje się zarówno do nasadzeń pojedynczych, jak i grupowych.

Kwiatostany znajdują się na grubych łodygach, które są wygodne do cięcia i tworzenia kompozycji florystycznych.

Funkcje wzrostu

Świecznik góralski Speciosa to wieloletnie zioło o wysokości do 80-100 centymetrów. Maksymalny efekt dekoracyjny osiąga w okresie kwitnienia (połowa lipca - wrzesień), kiedy na długich, grubych pędach kwitną jaskrawoczerwono-różowe zgrabne kwiatostany.

Lądowanie

Odpowiedni czas na sadzenie to wczesna wiosna lub późna jesień.

Wybierając miejsce do sadzenia, najlepiej preferować obszary słoneczne i półcieniste. Ponadto roślina bardzo lubi wilgotne miejsca.

Odległość między sadzonkami nie powinna być mniejsza niż 30 centymetrów.

Ogólnie roślina jest bezpretensjonalna, ale sadzona w suchej glebie należy podlewać 2-3 razy w tygodniu. Wskazane jest również ściółkowanie gleby wokół rośliny przed nadejściem chłodów.

Pędy wyprostowane, gładkie.

Kwiat

Kwitnienie występuje od połowy lipca do września.

W tym czasie na łodygach pojawiają się zgrabne cienkie kwiatostany-kłoski o bogatym czerwono-różowym odcieniu. Tworzą je małe kwiaty tej samej wielkości.

Pozycja została dodana do przełożonych

  • 500 gramów 800 rubli.
  • 1 litr 550 rubli.
  • 1 litr 550 rubli.

Niniejsza witryna internetowa służy wyłącznie do celów informacyjnych iw żadnym wypadku nie jest ofertą publiczną, o której mowa w art. 437 ust. 2 Kodeksu Cywilnego Federacji Rosyjskiej.

Pozwól, że prześlę Ci krótkie powiadomienia z tej strony o wyprzedażach i rabatach, przydatne wskazówki dla ogrodników i inne ciekawe informacje o ogrodzie i warzywniaku.

Spróbuj! Spodoba ci się, a jeśli nie, zawsze możesz odmówić.

Pin
Send
Share
Send
Send