Rodziny ptaków

Perkoz Tachybaptus ruficollis

Pin
Send
Share
Send
Send


Perkoz madagaskarski
Klasyfikacja naukowa
stopnie pośrednie
Domena:
Eukarionty
Królestwo:Zwierząt
Subkingdom:Eumetazoi
Brak rangi:Dwustronnie symetryczny
Brak rangi:Wtórny
Typ:Chordates
Podtyp:Kręgowce
Infratip:Ząbkowany
Nadklasa:Czworonożny
Klasa:Ptaki
Podklasa:Prawdziwe ptaki
Infraclass:Nowo przybyli
Oderwanie:Perkoz
(Podicipediformes Sharpe, 1891)
Rodzina:Perkoz
Rodzaj:Małe muchomory
Widok:Perkoz madagaskarski
Międzynarodowa nazwa naukowaTachybaptus pelzelnii

Perkoz madagaskarski

(łac. Tachybaptus pelzelnii Hartlaub, 1861) - ptak z rodzaju perkozki (
Tachybaptus
). Druga część dwumianu nadana została na cześć austriackiego ornitologa Augusta von Pelzelna (1825-1891).

Biologia

Ptaki na swoje siedliska wybierają stawy i płytkie jeziora z gęstymi liliami. Żywią się głównie owadami, a także rybami iw mniejszym stopniu skorupiakami.

Rozmnażają się od sierpnia do marca. Ptaki lęgowe mają z reguły charakter terytorialny, ale w odpowiednich warunkach gniazda buduje się odpowiednio blisko siebie. Czasami w ten sposób uzyskuje się kolonie do 150 osobników. Gniazdo to pływająca platforma roślin wodnych, zwykle przyczepiona do pływających roślin, często w pobliżu lilii wodnych.

Styl życia

Perkoz wybiera umiarkowanie zarośnięte stojące zbiorniki i zbiorniki do zasiedlenia, gdzie woli pozostać niepozorny i cichy. Często chowa się w zaroślach trzcin i innej roślinności wodnej, organizując w tym samym miejscu gniazda pływające, wykorzystując roślinne „marnotrawstwo” wody i muliste dno.

Po zakończeniu okresu godowego dorośli i młodzież organizują się w małe stada i udają się na południe na zimę. Jeśli temperatura jest powyżej zera (woda nie zamarza), muchomory mogą również zimować w strefie pośredniej, na przykład na dużych rzekach, organizując zimowanie. Zasadniczo ptaki trafiają do przybrzeżnych wód Krymu lub południowych zbiorników słodkowodnych.

Małe muchomory żywią się różnymi bezkręgowcami wodnymi (ślimakami, owadami itp.), Lokalnymi roślinami pływającymi i podwodnymi, ale czasami w dziób łapie się małe ryby.

W przeciwieństwie do innych przedstawicieli rodziny perkozów, mały szybko startuje i nabiera prędkości, pewnie unosi się nisko nad powierzchnią wody. Ptak jest również mniej bojaźliwy na lądzie, próbując poruszać się niezgrabnie na łapach, trzymając ciało pod pewnym kątem do ziemi. Perkoz z własnej woli rzadko opuszcza powierzchnię wody i wypływa na brzeg, gdzie czają się różne niebezpieczeństwa, w szczególności myśliwi i drapieżne zwierzęta. Ptak świetnie czuje się w wodzie, pływa i pewnie nurkuje.

Głos małego muchomora przypomina dźwięczny tryl fletowy, tak zwane „gwizdanie” i ćwierkanie w wysokim tonie. Łowcy opisują ten głos jako „biało-biały”. Często słychać tryle muchomora, gdy martwi się o gniazdo. Okresowo te same dźwięki słychać w okresie godowym.

perkoz rdzawoszyi - opis, siedlisko

Notatki (edytuj)

  1. Madagaskar: Per. z angielskiego / Resp. wyd. ser. V.E.Sokolov. - M: Progress, 1990. - (Złoty fundusz biosfery) - 296 pkt. ISBN 5-01-002049-1
  2. Vinokurov A.A. Rzadkie i zagrożone zwierzęta. Ptaki: nr ref. dodatek. - M .: Wyżej. shk., 1992. - str.79.
  3. Ptaki Madagaskaru
  4. Ptaki: niezbędny przewodnik po zwierzętach (nieznany)
    (niedostępny link -
    fabuła
    ). Pobrano 25 kwietnia 2010 r. Zarchiwizowano 29 września 2009 r.
  5. 12
    Perkoz madagaskarski
    (nieznany)
    (niedostępny link -
    fabuła
    ). Pobrano 25 kwietnia 2010 r. Zarchiwizowano 4 marca 2020 r.
  6. BirdLife International. (2008). Tachybaptus pelzelnii. Czerwona lista gatunków zagrożonych IUCN.

Perkoz mały (łac. Podiceps ruficollis, Tachybaptus ruficollis)

Perkoz mały (łac. Podiceps ruficollis, Tachybaptus ruficollis) - ptactwo wodne z rodziny perkoz, pospolite w Starym Świecie. Najmniejszy perkoz w Palaearktyce.

Opis

Mały muchomor, zauważalnie mniejszy niż kolor turkusowy. Na głowie nie ma ozdobnych piór. Ubarwienie wiosną i latem jest ciemnobrązowe, policzki i gardło rdzawoczerwone. Zimą jest szara, łącznie z szyją z przodu i po bokach, gardło białe. Szyja stosunkowo krótka, skrzydła bez białych plam.

Mały ptak wodny. Dobrze pływa i nurkuje. Na wodzie szyja wydaje się krótka. Łatwy do startu, szybki lot, nisko nad wodą. W miejscach lęgowych zachowuje się bardzo skrycie, cicho niż inne gatunki muchomorów. W czasie innym niż zagnieżdżanie jest to trochę ostrożne.

Struktura i wymiary

  • długość skrzydeł samców 90,5 - 107, samic 90 - 111,
  • dziób samców 16 - 21,5, samic 15 - 19,
  • stęp samców 34 - 38, samice 30 - 38.
  • Waga samców 125 - 370, samic 110 - 347

Głosować

Głos jest głośnym trylem fletu.

Rozpiętość

Oprócz Europy występuje w tropikalnej Afryce, Azji Środkowej i Południowej, a nawet w Australii. W Europie Środkowej jest to najpospolitszy gatunek perkozy, ale w ostatnich latach liczba perkozy drobnej na terenach lęgowych zmalała. Gatunek ten gniazduje na stawach, jeziorach, rzekach, a nawet w wypełnionych wodą rowach z mulistą glebą i gęstą roślinnością przybrzeżną. W Europie Środkowej ptaki te można spotkać przez cały rok. Niektóre z nich odlatują od września do listopada na południowy zachód, inne małe muchomory przylatują z regionów północnych i wschodnich; zimą można je zobaczyć na niezamarzających zbiornikach wodnych. Ostre zimy mocno wpłynęły na liczebność tych ptaków.

Styl życia

Zamieszkuje małe zarośnięte jeziora, w deltach rzek. W większości swojego zasięgu osiadł w obecności niezamarzających zbiorników wodnych. Aktywny głównie w nocy. Startuje bardzo niechętnie, ale lot jest lekki i szybki.

Reprodukcja

Podczas formowania się par i rozwoju terytorium lęgowego obserwuje się agresywne zderzenia między perkozami, wyrażone w trzech głównych pozach:

1) postawa atakowa, w której szyja jest wyciągnięta prosto do góry, pióra na głowie są potargane, dziób opuszczony, tylna połowa ciała porusza się w podnieceniu z boku na bok, ogon jest zadarty,

2) bezpośrednie zagrożenie, głowa i szyja wyciągnięte nisko nad wodą, zwykle z chęcią ataku,

3) postawa garbata: głowa jest wciągnięta, dziób lekko opuszczony, pióra na grzbiecie potargane, skrzydła uniesione ponad grzbiet drgają, czemu towarzyszy chęć grożenia, ale rzadko prowadzi do zderzenia ptaków, co postawa jest zawarta w końcowej demonstracji zachowania jednej pary.

Gniazda budowane są zarówno na wodach otwartych, jak iw zaroślach wschodzących roślin, gniazda budowane są na zbiornikach całkowicie zarośniętych roślinnością wschodzącą bez obszarów otwartej wody, czasem gniazda przyczepia się do wystających z wody krzewów, czasem buduje się je na krokwiach kilka metrów od głównego gniazda budowane są trzy do czterech tymczasowych miejsc lęgowych, które prawdopodobnie są stale wykorzystywane przez perkoz do odpoczynku i kopulacji podczas składania i inkubacji jaj.

Jajka są one zwykle składane codziennie, czasami z dwudniową przerwą, inkubacja rozpoczyna się od pierwszego lub drugiego jaja, trwa 20 - 21 dni, samiec i samica wysiadują, po pierwszym lęgu pojawiają się drugie, a nawet trzecie lęgi. Pisklęta są karmione przez oboje rodziców, pożywienie jest przenoszone z dzioba do dzioba. Pisklęta usamodzielniają się w wieku 30 - 40 dni.

jedzenie

Perkoz muchomory żerują pod wodą lub zbierają je na powierzchni wody. Małe przedmioty są połykane przez ptaki pod wodą, większe wynurzają się na powierzchnię. Pokarm podstawowy: owady wodne, części roślin, ślimaki i małe ryby.

Opis

Perkoz dwuczuby (perkoz dwuczuby) ma wąskie i krótkie skrzydła, podczas gdy mięśnie wprawiające go w ruch stanowią zaledwie dziesięć procent całkowitej masy (na przykład u mewy są 2 razy cięższe). Lot jest szybki, a jednocześnie nie jest wcale zwrotny: ptak w przeciwieństwie do tej samej mewy nie może pochwalić się akrobacją - leci wyłącznie w linii prostej.

Lądowanie i startowanie dla niej, jak do samolotu, wcale nie jest łatwym zadaniem. To prawda, tutaj bardziej odpowiednie jest porównanie z wodnosamolotem. Ptak nie odważy się wylądować na twardej powierzchni, ponieważ nie wie, jak ugasić swoją prędkość, przez co poważnie zraniłby się w ziemię. Warto zaznaczyć, że woda znacznie zmiękcza lądowanie, które wygląda jak elementarny upadek.

Reprodukcja

Perkoz to ptak, który w maju składa 3-4 zielonkawo-białe jądra. Bardzo szybko stają się oliwkowobrązowe od gnijących roślin znajdujących się w ich gnieździe. Przyczyniają się do tego również samice, zasłaniając swój lęg roślinami, jeśli opuszczą gniazdo na krótki czas. Należy zauważyć, że samica i samiec wykluwają się z jaj. W czerwcu pojawiają się już pisklęta. Są wspaniałymi pływakami od urodzenia, ale ich rodzice uczą ich nurkowania.

Dzieje się to też bardzo ciekawie - jeden z dorosłych powoli przepływa obok maluchów, trzymając pożywienie w dziobie, potem znowu. A dzieci z kolei próbują złapać rybę. Obok niej nurkuje muchomor, zapraszając do tego samego dzieci. Ale młodzi ludzie nie mają odwagi iść za przykładem swoich rodziców. W tym przypadku jeden z nich kładzie jedzenie na wodzie iz daleka krzyczy: „Kwong-kwong!”

Pisklęta rzucają się w tłum i tylko najlepszy pływak może otrzymać zasłużoną nagrodę. Wzruszające jest patrzenie, jak dzieci zmęczone długim pływaniem czołgają się na plecy rodzica, by odpocząć, po czym ona, nurkując, zostaje uwolniona od cennego ciężaru.

Wygląd

Chociaż w Rosji ptak nazywany jest muchomorem, na zewnątrz jest bardzo uroczy z bardzo interesującym upierzeniem. Ptak ma śnieżnobiały brzuch, płynnie wtapiający się w boki czerwonawego koloru. Wewnątrz skrzydła są również białe, jednak jest to widoczne tylko wtedy, gdy skrzydła trzepoczą. Ale grzbiet i muszelka, którymi ozdobiona jest głowa ptaka, są czarne. Perkoz dwuczuby ma wydłużony, ostro zakończony dziób, przystosowany do połowów. Oczy perkoza dwuczubego są szkarłatno-czerwone, a łapy oliwkowo-zielone i położone bliżej ogona, dzięki czemu mogą stać wyprostowane na wodzie i, o dziwo, jak na ptaka wodnego, łapy nie mają membrany.

Perkoz dwuczuby to tak naprawdę mały ptak. Dorosły może osiągnąć maksymalną wagę zaledwie półtora kilograma i długość ciała nie większą niż pół metra. Ponadto dorosły perkoz ma rozpiętość skrzydeł wynoszącą osiemdziesiąt pięć centymetrów.


Zdjęcie perkoz dwuczuby

Klasyfikacja

W zależności od wielkości i odcieni kolorów istnieje 9 podgatunków tego ptaka:

  • T. r. ruficollis
    - Europa, w tym europejska część Rosji, Afryka Północna.
  • T. r. iraquensis
    - Południowo-wschodni Irak, południowo-zachodni Iran.
  • T. r. capensis
    - Afryka Subsaharyjska, Madagaskar, Sri Lanka, Hindustan na wschód do Myanmaru.
  • T. r. poggei
  • T. r. philippensis
  • T. r. cotobato
  • T. r. trójkolorowy
  • T. r. volcanorum
  • T. r. collaris

Ludzie i muchomory

| ]

Ze względu na dużą popularność piór muchomorów jako materiału tekstylnego w XIX wieku intensywnie polowano na gatunki arktyczne. W niektórych regionach perkozy większe i zachodnie zostały praktycznie wytępione. Jednak w wyniku działań ochronnych w XX wieku oba gatunki były w stanie odbudować swoje populacje i pod koniec tego okresu ponownie stały się dość powszechne.

Obecnie zanieczyszczenie zbiorników wodnych i zakłócenia powodowane przez łodzie są szkodliwe dla perkozy. Łodzie ze względu na wytwarzane przez nie fale wpływają negatywnie na podatne na pływające gniazda perkozów. Wiele muchomorów tonie, gdy są zaplątane w sieci rybackie.

Trzy gatunki muchomorów wyginęły: perkoz kolumbijski był pospolity na wyżynach Bogoty i wyginął w wyniku osuszania jezior i skażenia pestycydami. Perkoz Atitlan żył tylko nad jeziorem Atitlan w Gwatemali. Z różnych powodów (wypuszczenie do jeziora okonia wielkookiego, zniszczenie zarośli trzcinowych, trzęsienie ziemi w 1976 r.) Populacja tego perkoza dramatycznie się zmniejszyła, a od 1986 r. Gatunek ten uznawany jest za wymarły. Perkoz Alaotran był endemiczny dla Madagaskaru, nikt go nie widział od 1985 roku, gatunek uznano za wymarły w 2010 roku.

Zagrożony jest perkoz tachanowski, który występuje na jedynym jeziorze w Andach.

Krótkoskrzydła rolllandia, którą dość często można było spotkać pod koniec XX wieku, również jest zagrożona wyginięciem z powodu gwałtownego spadku populacji.

Pin
Send
Share
Send
Send